De taal van de vernietiging

Zojuist werd ik me er weer van bewust. Waarom hebben veel mensen een hekel aan Duits, terwijl het toch ook zo’n mooie taal is? Voor mij is het ook de taal van Goethe en Schiller, een taal waarin je gevoelens en emoties zoveel gevoeliger en preciezer kunt uitdrukken dan in het Nederlands.
Ik las het artikel in Der Spiegel online over oorlogsmisdadiger Oskar Gröning tijdens het Auschwitz proces. Gröning vertelt over Der Betrieb, die Organisation en over einen oder anderen Zwischenfall. “Es sollte an den Gleisen keine Koffer herumliegen. So konnte man in 24 Stunden 5000 Leute versorgen.“
Versorgen?“  vraagt de rechter.
„Ja natürlich, der nächste Transport wurde erst geöffnet, wenn der vorige versorgt war. Der Ordnung wegen wurde so lange gewartet bis de Waggon abgefertigt war.“
„Gab es Anweisungen für den Fall von Unruhe?“ vraagt de rechter.
“Nein“, antwoordt Gröning. „Wir hätten wohl in vernünftiger Weise reagiert.“

 

En dan dringt het je bewustzijn binnen: Duits als formele taal van de vernietiging. Een hele reeks aan uitdrukkingen, zonder ‘het beestje bij de naam’ te noemen, zonder te zeggen waar het op staat. Maar ook wij kunnen er wat van in het Nederlands. Het schiet me weer te binnen waarom ik zo’n hekel heb aan de uitdrukking: “er zijn weer 30.000 kippen geruimd” Hoezo geruimd? Zeg dan gewoon dat ze vergast worden en voor niets hebben geleefd en dat dit komt door wat wij mensen met hen doen.

Tja, Duits is een zeer veelzijdige en  rijke taal, een taal waar je vele kanten mee op kunt, helaas ook de verkeerde, maar dit geldt voor meer talen.

http://www.spiegel.de/panorama/justiz/kz-auschwitz-prozess-ueberlebende-vergibt-nazis-a-1030032.html